သီရိရယ် အပိုင်း ၁

အော် သူ့အကောင့်လေး မီးစိမ်းနေပါလား” ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး ဖေ့ဘုတ် လေးကို ဖွင့်လိုက်တော့ သီရီအကောင့်လေး မီးလေးစိမ်းနေတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါမှလည်း နှုတ်မဆက်ရဲတဲ့ ဘဝ။ “သီရိရေ ကိုယ့်မှာသာ ကိုယ့်အပြစ်နှင့် ကိုယ်ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ တို့နှစ်ယောက်ချစ်ခြင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ ဇီဇာကြောင်မှုကြောင့် တို့တွေ ဝေးခဲ့ကြရတာ မဟုတ်လားလေ။ အားလုံး ကိုယ့်အပြစ်တွေပါကွာ” လို့ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့လေးတွေးရင်း အတိတ်ကို ဇော်မိုး တစ်ယောက် တမ်းတပြီး မဆုံနိုင်တဲ့ ဘဝမို့ ဆွေးနေရတယ်လေ။

”အော်သီရိရယ်” ကျနော်.. ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းတက္ကလိုလ် တည်ဆောက်ရေးမှာ အန်ဂျင်နီယာကန်ထရိုက်တာ အဖြစ်တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ကနေပြီး အလုပ်သွားရတာလေ။ ကားမောင်းပြီးပေါ့။ ဖောင်ဒေးရှင်းလေး စတင်နေခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ ပုံစံတွေက မတည်မငြိမ်၊ အခုတစ်မျိုး တော်ကြာတစ်မျိုး ဖြစ်နေတာကြောင့် မူလဒီဇိုင်းအတိုင်း လုပ်ထားရကနေ ပုံစံပြောင်းတဲ့အတွက် ပေါက်ကွဲနေတဲ့အချိန် ကားကို မြန်မြန်လေး မောင်းလာခဲ့တယ်။ သံလျှင်ဘက်ကမ်းရောက်တော့ လမ်းရှင်းပါတယ်ဆိုပြီး အရှိန်တင်လိုက်တယ်။ လူက ကိုယ့်အတွေးနှင့် ကိုယ်ဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်အားဘူးဗျ။ လမ်းသွယ်လေးကနေ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး အတင်းထွက်လာတယ်။ ကားရှေ့အထိရောက်လာတာကြောင့် “ကျွီ..ဟီ..ဟီ..ကျွီ” ကားဘရိတ်ကိုအတင်းဖမ်းနင်းရင်း ဒေါသထောင်းကနဲ ထွက်သွားတယ်။ မတိုက်မိပေမယ့် ဆိုင်ကယ်ကလဲတယ်။ လဲသာလဲသာ သောက်ခလေးမက လက်ထဲက ရေခဲချောင်းကို မလွှတ်ဘူး။ သိတဲ့အတိုင်း အလုပ်ထဲမှာ ဆဲနေကျ ပုံစံအတိုင်း အယုတ်တ အနတ္တတွေ ထွက်သွားတယ်။

ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ဆိုင်ကယ်ကိုထူရင်း ကြည့်လိုက်ကာ “ဟေ့ကောင်မလေး.. ဒါကား ကား ဟဲ့…. ကားတိုက်ရင် သေတတ်တယ် နားလည်လား၊ နင်လင်မလိုချင်တော့ဘူးလား” “အံမာ တိုက်ချင် တိုက်ပလိုက်၊ လင်မလိုချင်တော့ဘူးလား ဘာလာနဲ့” ကျနော်လည်း အဲဒီအခါမှ သတိထားမိတယ်၊ ကောင်မလေးက မျက်ကြောတင်းလေး ဆေးဆိုးဆံပင်လေးနှင့်။ ရုပ်လေးက ချစ်စရာလေးပါ။ တော်တော်လေးလည်း လှတယ်။ သူ့အရပ်နှင့်လိုက်ဖက်တဲ့ အလှအပ အဖုအထစ်တွေက ရင်ခုန်စရာကြီးပေါ့။ ရင်ထဲမှာ ရေခဲမြစ်လေးစီးဆင်းသွားတယ်။ သိပ်ချစ်သွားပြီခေးရယ်။ “အဲဒီလိုပါ လင်ယူမယ်ဆို ငါ့ကို စဉ်းစားပေးပါလို့” “အမ် မသာကြီး..ရုပ်ကဖြင့် သင်းချိုင်းကို ခြေတလှမ်းနေပြီ ငါခဲနှင့် ကောက်ထုလိုက်ရ” ကောင်မလေးက ပါးစပ်ကလည်းပြောရင်း ခဲကောက်ကိုင်လို့ ကျနော် ကားပေါ်တက်ပြီး အတင်းမောင်းပြေးရတော့တယ်။ “ဟိုက် မလွယ်ကြော ဇတ်ဇတ်ကြဲလေး” ကျနော်.. အဲဇတ်ဇတ်ကြဲလေးကို ခိုက်သွားတယ်။ အင်း.. အသက်ကလည်း ခြောက်နှစ်လောက်ကွာမယ့် သဘောရှိတယ်။ ဒီလိုအလန်းလေးက ငါလိုလူကို ဘယ်ကြိုက်မလဲကွာ.. ဘာဖြစ်ဖြစ်သူ့အချစ်ကို ရဖို့ ငါ့သိက္ခာတွေ မာနတွေကို ခဝါချရမှာပဲလေ။ ချစ်တော့လည်း လူငယ်စတိုင် ဖမ်းရမှာပေါ့။ နောက်နေ့ အဲဆော်ကို အဲဒီနေရာလေးမှာပဲ ကြိုစောင့်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

အဟဲ နဖူးစာ ရွာလယ်ပြီ။ ရန်ကုန်သားနှင့် သံလျင်သူ၊ အဟီး..မိုက်တယ်။ အော်.. ငါတော့ ရှင်မွေ့လွန်းနှင့်တော့ တွေ့ပြီ။ အင်း.. အဆင်ပြေအောင်ပဲ လုပ်ရမယ်၊ ငါ့အသက်က မိန်းမယူရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ။ စိတ်ကူးနှင့် ရူးပေါ့ဗျာ။ သီရိတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲနေတယ်။ မနက်က ရေခဲချောင်းလေးဝယ်ပြီး ဆိုင်ကယ် လက်တဖက်နှင့် ထိန်းစီးပြီး လမ်းသွယ်က လမ်းမကြီးပေါ်တက်တော့ အရှိန်နည်းနည်းလွန်ပြီး သူများလမ်းကြောပေါ် ရောက်သွားတာ။ ရန်ကုန်ဘက်ကလာတဲ့ ကားနှင့်တိုက်မိတော့မလို့။ လဲသွားတာ လူကို မထူပဲ ဆိုင်ကယ်ကို ထူတယ်။ ပြီးတော့ သောက်အားမနာလည်း ပြောသေးတယ်။ ဘာတဲ့ လင်မလိုချင်ဘူးလားတဲ့။ သူ့အပူကျနေတာပဲ။ ပြီးတော့လည်း ရိသဲ့သဲ့ ရည်းစား စကားပြောသေးတယ်။ လူကဘဲ အိုဘဲနာကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ဒီကမှ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ အားမနာ လျှာမကျိုး ပြောတယ်။ စိတ်တိုပြီး ခဲနှင့်ထုမလို့။ “ခွေးသားကြီး တွေ့ရင်တော့ ဟင်းးးဟင်းး” ဒေါသစိတ်လေး လျှော့လိုက်ပြီးမှ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တယ်။ အသက်သာကြီးတာပါ။ ရုပ်က မဆိုးဘူးပဲ။ “အံမယ် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးလဲ ရေမွေးနံတွေနှင့် မွေးနေတာပဲ။ ရေမွေးပုလင်းများ ဖိတ်ကျလာခဲ့သလားလမသိဘူး။ အာ..ငါဘာတွေ တွေးမိနေတာလဲ” ဆတ်ဆတ်ကြဲလေး သီရိရင်ထဲ အတွေးတစ်ချက် ခဏတာလေး ဝင်သွားတော့။ သီရိတစ်ယောက် ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးမိသွားတယ်။

သီရိလည်း ကျောင်းတက်ဖို့အတွက် ဆိုင်ကယ်ကို ကျောင်းဘက်ဦးတည်ထွက်လိုက်တယ်။ ကျောင်းဘက်ရောက်ပြီး ကျနော်လည်း အလုပ်များနေတာကြောင့် ဘယ်မှမထွက်ပဲ အလုပ်အတွက် စီစဉ်ပေးနေရပေမယ့် ခုနတုန်းက လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ကောင်မလေးက အတွေးထဲမှာ စိုးမိုးနေတာကြောင့် ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြုံးမိတယ်။ ဆယ်လီနာဂိုမက်လို လှတဲ့ ကောင်မလေးရယ် မင်းဆီမှာလဲလေ။ နေ့လည် ထမင်းစားချိန်ရောက်တော့ ကန်တင်းဘက်ကို သွားလိုက်တယ်။ ဆိုင်ကလည်း ရင်နီးနေပြီ။ ဆိုင်ရှင် မချယ်ရီက ခါတိုင်းဆို ကျနော်ကနောက်ကျပြီးမှ လာလေ့ရှိတော့ အံဩနေတယ်။ ဆိုင်မှာ ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေ များနေလို့ လက်မလယ်ဘူး။ ကျနော်လည်း ဆိုင်ထဲကိုကြည့်လိုက်တော့ ဟားးးး ဟိုကောင်မလေး၊ ကြည့်စမ်း ဝေးဝေးရှာစရာ မလိုဘူး ဒီကျောင်းကပဲ၊ နဖူးစာမှန်တော့ တွေ့ရပြီပေါ့။ “ထမင်းပေါင်းတစ်ပွဲ လာချ၊ ပြီးတော့ သံပုရည်တစ်ခွက်” အောသူမှာပြီ ငါဂွင်ဖန်ပြီး အနားကပ်လိုက်ဦးမယ်။ “အကြော်ဆရာ ထမင်းပေါင်း မြန်မြန်လုပ်ကွာ” “ဆရာ စားမလို့လား၊” “မဟုတ်ဘူး ဟိုဆော်လေးလေ သူမှာတာ” “အော် မသီရိလား။ မင်းသိလို့လား” “ဟေ.. သီရိတဲ့လား” “သီရိရတနာတဲ့ ဆရာ” “အေးးးရပြီလား၊ ထမင်ပေါင်း” “ရပြီဆရာ” “ပေး..ငါ့ကိုပေး” “ဆရာ ပို့ပေးမလို့လား” “အင်းးးးး” ကျနော်လည်း ထမင်းပေါင်း ပန်းကန်ယူကာ သီရိအနားကိုသွားပြီး “ရပါပြီ ထမင်းပေါင်း” သီရိ မော့ကြည့်တော့ ရင်တောင် ခုန်သွားတယ်။ “ဟာ… ဘဲရီး စားပွဲထိုးလား” “ဟုတ်ကဲ့” သီရီ သဘောကျသွားတယ် လက်စားချေခွင့် ရပြီ။ “အော… ရေနွေးပေးဦး” “ရမယ်” ကျနော် ရေနွေးအိုး ချပေးလိုက်တယ်။ “တစ်ရှူးဘူးပေးအုံး” “ရမယ်” တစ်ရှူးဘူး ချပေးလိုက်တယ်။

“ဟင်.. ဇွန်းတွေက မသန့်ဘူး” “ပေးပါ.. ကျနော် ရေနွေးစိမ်ပေးမယ်” ရေနွေးစိမ်ပေးပြီး ဇွန်းခက်ရင်း ဆေးပေးလိုက်တယ်။ စားပွဲခုံက ညစ်ပတ်နေတယ်။ သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့အနား မထိတထိလေး ကပ်ပြီး သုတ်ပေးလိုက်တာ။ “ဟေ့လူ.. ဘာလို့ အနားကပ်တာတုန်း” “အဲ သေသေချာချာ ကြည့်ချင်လို့ပါ” “ဘာရှင့်..” “အော် မောင်လေး ဇော်မိုး.. အားနာလိုက်တာကွယ်၊ သီရိ ညီမလေး သံပုရာရည် သောက်ဦးမလား” ကျနော်လည်း မချယ်ရီ အနားရောက်လို့ ဆက်စကားမပြောပဲ ခွာလိုက်တယ်။ မချယ်ရီနှင့် သီရိတို့စကားပြောနေတယ်။ မချယ်ရီက ကျနော့်ဘက်လှည့်ကြည့်ပြီး အားတုံ့အားနာ ဖြစ်နေပုံပဲ။ သူကတော့ ပြုံးစိစိနှင့်… အင်းး သီရိရယ် မင်းငါ့ကိုပြုစားနိုင်တယ်ကွယ်။ ညနေ သုံးနာရီလောက် အလုပ်ကနေ ပြန်ခဲ့တယ်။ ဘုရားကုန်းကျော်ပြီး ကျိုက်ခေါက်အလွန်မှာ သီရိကိုဆိုင်ကယ်တွန်းရင်း လမ်းမှာတွေ့တယ်။ “ဟေ့…သီရီ” “ဟင်..ဘဲရီး” “ဟာတစ်ခါတည်း ဘဲ အဖြစ် ခေါ်လိုက်တာလား” “ဘာရှင့် နာချင်ပြန်ပြီ” “အာ ကူညီမလို့ပါကွာ” “မလိုဘူး.. ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပဲ၊ ရှင်တို့ယောက်ျားလေးတွေက နည်းနည်းကူညီမယ်၊ ခင်ချင်တယ် ပြောမယ်၊ ပြီးရင် ရည်းစားစကားပြောမယ် မသိတာကျလို့” “အောသီရိက ကြိုသိပြီးပြီပဲ.. အဖြေပေးဖို့ စဉ်းစားတော့” “ဘာရှင့်..” “ပေးပါ ဆိုင်ကယ်၊ ရော့ ကားသော့ ကားပေါ်နေခဲ့ ဆိုင်ကယ် သွားပြင်လာခဲ့မယ်” ကျနော် ကားသော့ အတင်းပေးပြီး ဆိုင်ကယ်ကို တွန်းလာခဲ့တယ်။ ဆယ့်ရှစ်ကုန်းမှာ ဆိုင်ကယ်ပြင်ဆိုင်မရှိတော့ အောင်ချမ်းသာအထိ တွန်းလာခဲ့တယ်။ မောမှန်းတောင် မသိဘူး၊ အချစ်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါက်ဖွားနေလို့ပေါ့ဗျာ။

ကားသော့လေးပေးပြီး ဆိုင်ကယ်တွန်းကာ ထွက်သွားသော ကိုဇော်မိုးကို သီရိ သနားသွားမိတယ်။ စိတ်ထဲလည်း ကြည်နူးမိတယ်။ သူ့အပေါ် တကယ်ဂရုစိုက်သော လူတစ်ယောက်၊ ချစ်သောသူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရတဲ့ အတွက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သီရိစိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး သူတပါးကို ကူညီတတ်သော ဘဲရီးကို လေးစားသွားတယ်။ ဘဲရီးကတော့ သီရိအပေါ် တရားဝင် ချစ်ခွင့်ပန်လာမှာကိုလည်း တွေးမိတယ်။ အဲလိုဆိုရင်လည်း ကိုယ့်အပေါ် ဘယ်လောက် သည်းခံနိုင်မလဲ စမ်းသတ်ဖို့ စဉ်းစားမိပြီး မိမိအဖြစ်ကို ရယ်ချင်နေမိတော့တယ်။ ကျနော်လည်း ဘီးဖာပြီး ဆိုင်ကယ်စီးကာ သီရိဆီလာလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သီရိကို သော့လှမ်းပေးရင်း “သီရိရော့ သော့.. ကလေးတွေကို စာသင်ရဦးမယ် မဟုတ်လား” “ဟင် ဘယ်လိုလုပ်သိလဲ” “သီရိ ဆယ်တန်း ကလေးတွေကို စာသင်နေတယ်မလား သွားတော့ ဆိုင်ကယ် တွန်းထားတာ ချွေးတွေနဲ့.. ရေလေးဘာလေး ချိုးပြီးမှ သွား၊ မဟုတ်ရင် ကလေးတွေ မူးလဲသွားမယ်” “ဘာာ” “ရုပ်ကလေးက လှရက်သားနဲ့ လူက ညစ်ပတ်လို့ပါ” “ဘာ… ဘာပြောတယ်” “ဟဲ..ဟဲ အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး ရေမချိုးဖြစ်ဘူးဆို” “အမလေး စွပ်စွပ်စွဲစွဲ” “သွားတော့လေ သီရိ မနက်မှ ကိုစောင့်နေမယ်” သီရိ လန့်တောင် လန့်လာတယ်၊ ဒီလူကြီးက သီရိအကြောင်း သိနေလို့လေ၊ သီရိ ရယ်ချင်သွားတယ်၊ စိတ်ထဲမှာလည်း တွေဝေသွားတယ်၊ ဘဲရီးနှင့်တွေ့တော့ သီရိစိတ်ထဲ ဘဲရီးက စိုးမိုးပြီး နေတာလေ။ ညနေ ကလေးတွေနှင့် စာသင်နေရင်း ပြုံးမိတယ်။ ညလည်း အိပ်မပျော်ဘူး မနက် ရောက်တော့ စောစောလေး ထလိုက်တယ်။ ရေမိုးချိုးပြီး အလှပြင်ရာက ရယ်ချင်နေတယ်။ ဘဲရီးကိုလည်း တွေ့ချင်တယ်။ “လူဆိုးကြီး တဖြေးဖြေးနှင့် သီရိ စိတ်ကို ဖမ်းစားနိုင်တယ် ဟင်းး” အဲဒါနှင့် ဆိုင်ကယ်လေး ထုတ်ပြီးစီးကာ လမ်းထိပ်ကိုထွက်တယ်၊ လမ်းထိပ် ဝဲယာကြည့်တော့ ဘဲရီးကားကို တွေ့တယ်။ လမ်းထိပ်ဆိုတော့ သီရိ ရှက်သွားတယ်။ မတော်တဆ အိမ်က လူတွေနှင့်တွေ့ရင် အရှက်ကွဲမှာမို့ ခေါင်းငုံပြီး ဆိုင်ကယ် အတင်းမောင်းထွက်ပြီး ကျောင်းကို လာခဲ့လိုက်တယ်။ စောစောရောက်တော့ ယောင်ချာချာနှင့်လေ။

ကျနော်လည်း ကျနော့်ရှေ့က ဆိုင်ကယ်အတင်းမောင်းသွားတဲ သီရီနောက်က လိုက်ခဲ့တယ်။ သီရိနောက်က ကားရပ်ပြီး “သီရိ.. တစ်ခုခု စားရအောင်” “ဟုတ်..ဟုတ်” ကျနော် ကန်တင်းဘက်ကို လမ်းလျှောက်ရင်းကနေ သီရိကို ကြည့်တော့ သီရီက ခေါင်းငုံကာ စဉ်းစားနေတယ်။ “သီရိ.. ကိုယ်မင်းကို ချစ်တယ်” “ရှင်…ဘဲရီး၊ အဲလိုပြောဖို့ မစောလွန်းဘူးလား” “မစောဘူး.. မင်းအနားမှာရှိတဲ့၊ ချစ်ရင်ထူး၊ မဟူရာနှင့် ဟိုဘဲလေးတွေရဲ့ ခေါတော တစ်ထောင်နှင့်ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက စိုးရိမ်စရာ ကောင်းလို့ပါ” “အမ်.. သူတို့က နှာဘူး အကြည့်နှင့် ကြည့်တယ်ပေါ့.. ဘဲရီးက ဘယ်လိုလုပ်သိလဲ” “မြွေမြွေချင်း ခြေမြင်တယ်လေ” “အဲဒါဆို ဘဲရီးလည်း နှာဘူးပေါ့” “မဟုတ်ပါဘူး ကျနော်က အချစ်စွမ်းရည်နှင့် ကြည့်တာပါ” “ဘဲရီးက လိပ်မျိုးပဲ သိပ်သိတတ်တယ်” “သီရိ ကိုယ့်ကို အဖြေပေးဦလေ” “ချက်ချင်း ဘယ်ပေးမလဲ စောင့်ပေါ့” “အေးပါကွာ စောင့်ပါ့မယ်” ဒီလိုနှင့် ကန်တင်းထဲ ရောက်တော့ စားစရာ မှာလိုက်တယ်။ ကျနော်က ကော်ဖီ၊ သူက လက်ဘက်ရည်တဲ့။ ကျနော်လည်း အကြိုက်တူအောင် လက်ဖက်ရည် မှာရတယ်။ ပိုက်ဆံရှင်းတော့လည်း သူက အရှင်းမခံဘူး၊ သူ့စားတာ သူသောက်တာ သူ့ဟာသူ ရှင်းသွားပြီး၊ ကျနော်ကို ထားကာ ကျောင်းထဲကို သွားတယ်။ သူ့မာနကို လုံးဝအထိမခံတဲ့မိန်းကလေးပါဗျာ။

သီရိတစ်ယောက် ရင်ထဲမှာ တွေဝေခဲ့ရပြီ။ ရည်မှန်းချက်တွေ တလှေကြီးနှင့် နေလာခဲ့တာ။ ကိုဇော်မိုးရဲ့ အကြင်နာ ချစ်ခြင်းက သူအပေါ် လွှမ်းမိုးခဲ့ရပြီ။ ဘယ်သူခံနိုင်မလဲလေ ကိုယ့်လောက် ဂျစ်ကျနေသူတစ်ယောက် သိသိကြီးနှင့် ဆိုးတဲ့သူအပေါ် သည်းခံစိတ်တွေ မွေးပြီး ကိုယ့်ပေးမဲ့ မေတ္တာတရားကို စောင့်မျော်နေသူ အပေါ်မှာ နှလုံးသားက ချစ်ခွင့်ပေးလိုက်မိပြီ။ ကိုဇော်မိုး အပေါ်မှာ ချစ်မိပေမယ့် ကိုယ်ရဲ့လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် ရည်မှန်းချက်တွေအပေါ် ထိပါးလာမှာလည်း စိုးတယ်။ လောကဓံတရားကို အံတုပြီး ရွဲ့တတ်တဲ့ သီရိရဲ့ အပြုအမူတွေကို ကိုဇော်မိုး နားလည်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိတယ်။ နောင်အပတ်တွေမှာလည်း ဇော်မိုးဟာ သီရိနှင့် အမြဲတွေ့တယ်။ သီရိ ဆိုးနွဲ့တာ ခံရင်းနှင့်ပဲ “သီရိ ကို သီရိလေးကို ချစ်တယ်ကွာ.. သီရိသဘောထားလေး သိပါရစေတော့” “သီရိ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး ကိုကို” “ကိုယ့်ကို ကိုကိုလို့ ခေါ်လိုက်တယ်ပေါ့နော် သီရိ’” “အာ မသိဘူး” “ထပ်ခေါ်ကွာ သီရိရာ” “ခေါ်ချင်ပါဘူး” “ခေါ်ပါ သီရိရာ” “ဘဲရီး” “ဟာကွာ.. ရွှတ်” ကျနော် နမ်းပစ်လိုက်တယ်။

စိတ်ထဲမှာ အားမလို အားမရ ဖြစ်လာလို့။ “အာ ကိုကိုနော်” “ဟေးးးးး ပျော်တယ်ဟေ့.. ဟားးးဟားးးးဟားးးး” “ဟာ ကိုကို ဘာတွေဖြစ်နေလဲ” “ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါကွာ” “ခစ်..ခစ်..ခစ်” “ကိုကိုတို့ ဘုရားသွားရအောင်” “ဒီမှာ ကိုကို ဒါမျိုးက ရိုးနေပြီ၊ ပထမ ဘုရားသွားမယ်၊ ဒုတိယ ပန်းခြံသွားမယ်၊ ပြီးရင် ဟိုတယ်ကိုခေါ်အုံးမှာ မဟုတ်ဘူးမလား” “ဟာ သီရိကလည်းကွာ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး” “ဘာမဟုတ်ရမှာလည်း ကိုကို၊ အဲဒါ ယောက်ျားလေးတွေ လုပ်နေတဲ့ သီအိုရီပဲလေ” “အင်း သီရိမှတ်ထားနော်… ကိုကိုက သီရိကို ဘယ်တော့မှ ဟိုတယ် မခေါ်ဘူး” “တကယ်လား ကိုကို” “အင်းးး” “သီရိက ဟိုတယ်ပဲ သွားချင်တာ” “နိုး မခေါ်ဘူး” “ကိုကို ပိုက်ဆံမရှိလို့ မဟုတ်လား” “ဘာ.. မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် တစ်လလောက် ဟိုတယ်မှာ ဟန်းနီးမွန်း လုပ်ပစ်မှာ.. သီရိကို မနားစေရဘူး” “သွား ညစ်ပတ်” “ဟားးးးး ဟားး မကြောက်ပါနှင့် သီရိရယ်” “ဘာလဲ ပဲမြစ်မို့လား” “အမ်..ပဲမြစ်.. ဟားးးးဟားးးးး” “တော်ပြီ…..ဘဲရီး” “သီရိ ကို့ကို ချစ်တယ်ပြောလေ” “ချစ်တယ် ချစ်တယ်” “ချစ်တယ် သီရိရယ်” ကျနော်လည်း သီရိကိုဖက်ပြီး သီရိရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။

သီရိလည်း ကျနော့် အနမ်းတွေကို ပြန်တုန့်ပြန်ပြီး နမ်းတယ်ဗျ။ အချစ်ကိုတွေ့ရတော့ ရင်ခုန်သံချင်းပါ နီးစပ်ခဲ့ပြီလေ။ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အမြဲပဲ တွေ့ချင်တယ်။ တွေ့ရင်လည်း သီရိက ဘာပစ္စည်း လက်ဆောင်ပေးပေး လက်မခံဘူးဗျ။ အစားအသောက် စားရင်တောင် တစ်ယောက်တလည့် အကုန်ခံခိုင်းတယ်။ ကျနော် ဘယ်လို မြိုကျမှာလည်းဗျာ။ သူ့မှာ ကလေးတွေ ကျူရှင်ပြရင်း ပိုက်ဆံရှာတယ်။ ဘဝအတွက်ဆိုပြီး သင်တန်းတွေ တက်တယ်။ ကျနော်သူ့ကို စိတ်မချတော့ဘူး၊ သူ့မှာလည်း ယောကျ်ားလေး သူငယ်ချင်းတွေက အများသား။ သိတဲ့အတိုင်း မစားရ အညှော်ခံ။ အနံ့ရှူနေတဲ့ ချစ်ရင်ထူးနှင့် မဟူရာတို့ ရှိတယ်။ ဖုန်းတွေ ပြောတယ်။ သူ့လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုပြီး ပိတ်ပင်လို့က မရဘူး။ ကျနော်သီရိကို အပိုင်ချည်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ လုံးဝ လက်မခံဘူး။

“ကိုကို သီရိကို ချစ်ရင် အဲလို မလုပ်နဲ့တဲ့ဗျာ” ကျနော် အကြံအစည်တွေ ထုတ်နေတာပေါ့ဗျာ။ ဒီလိုနှင့် ချစ်သူသက်တမ်း သုံးလပြည့်တဲ့အခါ ကျနော်အလုပ်တွေလည်း ပြီးပြီမို့လို့ ကျနော် သီရိတို့ ကျောင်းကို မသွားဖြစ်တော့ဘူး။ သင်တန်းတက်ချိန် မနက်ပိုင်းတော့ တွေ့ခွင့်ရတယ်။ နှစ်ယောက်သား ခဏတော့ စကားပြောဖြစ်တယ်လေ။ နီးနေတဲ့အချိန် သိပ်မသိသာပေမယ့် ကျနော် တစ်လလောက် ခရီးထွက်ရတဲ့အခါ အရမ်းလွမ်းလာတယ်။ သီရိလည်း ကျနော်လိုပဲ လွမ်းနေတယ်လေ။ ပြန်ရောက်ရင် ဖုန်းဆက်ပြောထားလို့ ကျနော် သီရိဆီကို ဖုန်းဆက်တယ်။ “ခလေးလေး ကိုကို ပြန်ရောက်ပြီ” “မနက် သီရိဆီလာလေ’” “လာချင်တယ်ကွာ ကိုကို အရမ်းလွမ်းနေပြီ” “သီရိလဲ အရမ်းလွမ်းနေတယ် ကိုကို၊ သီရိဆီ လာခဲ့ပါကွာ” “ကိုကို နေမကောင်းဘူး သီရိရယ်” “ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုကို၊ သီရိ လာခဲ့မယ်လေ” ကျနော် ဝမ်းသာသွားတယ်။ အိမ်မှာ ကျနော်တစ်ယောက်တည်းလေ။ သီရိလာရင် ကျနော်.. ချစ်လိုက်မယ်ဆိုပြီး အကြံအစည်တွေ လုပ်လိုက်တယ်။ ပဲမြစ် မဟုတ်ကြောင်း သီရိ သိသွားစေရမယ်လေ။ “ကလင်..ကလင်” “သီရိ..လာပြီပဲ” “အင်း ကိုကို” “လွမ်းတယ် သီရိရယ်” ကျနော် သီရိကို ဖက်ပြီး နမ်းလိုက်တယ်။

“အာ….ကိုကို အိမ်မှာ လူမရှိဘူးလား” “မရှိဘူးလေ” “ဟော့တော့… ဘာလို့ လိမ်ခေါ်တာလဲ နေမကောင်းဘူးဆိုပြီး” “သီရိကလည်းကွာ ကိုအရမ်းလွမ်းနေလို့” “သီရိလည်း လွမ်းတယ် ကိုကို… ဒါပေမယ့်………” “သီရိရယ် ကိုကို သီရိကို အရမ်းချစ်တာလေ” “သီရိ သိပါတယ် ကိုကိုရယ်၊ သီရိလေ အပျိုစင်ဘဝကို ဒီလိုကြီး…” ကျနော် သီရိနှုတ်ခမ်းကို လက်ညှိုးလေးနှင့် ပိတ်လိုက်တယ်။ “သီရိရယ် ချစ်သူတွေဖြစ်ပြီး ချစ်သူဘဝမှာ ဒီလိုပဲချစ်ကြတာပဲလေ၊ ကိုကို သီရိကို လက်ထပ်ယူမှာပါ.. ကိုကို သီရိအပေါ်မှာ တသက်လုံး သစ္စာရှိရှိ ပေါင်းသင်းမှာပါ သီရိရယ်” “ဒါဆိုလည်း ကတိပဲနော်” “အေးပါ သီရိရာ” “နောက်ကျမှ သီရိကို ပစ်သွားမယ်ဆိုရင်လည်း သီရိက ဂရုမစိုက်ဘူး” “ကိုကို ပိုင်ဆိုင်ချင်လွန်းလို့ပါ သီရိရယ်” “အင်းပါ ကိုကို” “ချစ်တယ် သီရိရယ်” ကျနော်လည်း သီရိခါးကို ကျစ်နေအောင် ဖက်ရင်း သီရိမျက်နှာအနှံ့ အနမ်းမိုးတွေ ရွာချလိုက်တယ်။ တအိမ်ထဲ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို စိတ်အရမ်းလှုပ်ရှားစေတယ်။ ချစ်သူနှစ်ဦးလည်း ဖြစ်တော့ လူမရှိတဲ့ နေရာမှာဖြစ်တော့ သီရိရော ကျနောရော ကာမစိတ်ကို ထိမ်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူးလေ။ ကျနော် သီရီနှုတ်ခမ်းသားလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။ သိရီလည်း ရမက်ခိုးတွေ ဝေလာပြီလေ။ မျက်တောင်လေးစင်ပြီး ကျနော့် အကြင်နာတွေကို မျော်လင့်နေပြီလေ။ ကျနော်သီရိကို အနမ်းလေးပေးရင်း သီရိအင်္ကျီလေးကို အပေါ် မချွတ်လိုက်တယ်။

သီရိရဲ့ စနေနှစ်ခိုင်ပေါ့ဗျာ လှလိုက်တာ။ နေရောင်မထိဘဲ ဖွင့်ထွားချက် ဖြူဖွေးနေတာပဲ၊ ရင်သားတွေက ဘရာအပေါ်မှာ ထွက်လုဆဲဆဲပေါ့။ ကျနော်လည်း ဘရာချိတ်ကိုဖြုတ်ပြီး သီရိနို့တွေကို ကြည့်မိတယ်။ စိတ်တွေ ထန်နေတော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေစူပြီး ချွန်ထွက်နေတယ်၊၊ ပန်းရောင်သမ်းတဲ့ နို့သီးခေါင်းနှင့် ဝန်းရံထားတဲ့ နိုးဝန်းလေးတွေက ချစ်စရာ အလွန်ကောင်းနေလို့ ကျနော်လည်း ရေငတ်နေသူပမာ တပြွတ်ပြွတ် အငမ်းမရ စို့လိုက်တယ်။ “ပြွတ်..ပြွတ်..ပြွတ်” “အားးးကိုကို.. အားးးးဖြေးဖြေးစို့ပါ ကိုရယ်” “ကို အားရပါးရ စို့ပါရစေ သီရိရယ်” “အင်းပါ ကိုကိုရယ်.. သီရိက ကိုကိုပြုသမျှ ခံရတော့မှာပဲလေ” “အဲလို သဘောမထားနဲ့လေ ချစ်ရာ၊ ချစ်ကြပြီဆိုမှတော့ စိတ်တူကိုယ်တူ ချစ်ချင်တာ” “အင်းပါ ကိုကို၊ ကိုကို စိတ်တိုင်းကျသာ ချစ်ပါ၊ သီရိ ခံပါ့မယ်” “သီရိကလည်းကွာ သီရိ အကြိုက်လေးပြောပေါ့” “ဟင့် သီရိမှ မလုပ်ဖူးသေးတာ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ” “အင်းလေ သီရိ၊ လုံချည်ပါ ချွတ်လိုက်တော့မယ်” “ကိုကို့ သဘောပါ ကိုကို” သီရိရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရပြီဆိုတော့ ကျနော် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လုံချည်ကို ချွတ်လိုက်တယ်။ လုံချည်လေးကျွတ်ပြန်တော့ ပင်တီလေး ပေါ်လာပြန်တယ်။ အနက်ရောင် ပင်တီလေးကို ချွတ်လိုက်တယ်။

သီရိကလည်း ကုတင်ပေါ်ထိုင်ပြီး အချွတ်ခံတာလေ။ သီရိက ကုတင်ပေါ် ထိုင်နေတဲ့တွက် ပိပိကို ထင်ထင်ရှားရှား မတွေ့ရပေမယ့် ဆီးခုံမှာ မမွေးလေးတွေ ပေါက်နေတာကြောင့် ကျနော်စိတ်က အရမ်းကို ဖီလ်းဖြစ်တယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရင် ကျနော် သီရိကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ သီရိကလည်း ကျနော်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာလေ။ ကျနော့်ရဲ့ တဏှာစိတ်က ငယ်ထိပ်အထိရောက်နေတယ် ပြောရမလားပဲ။ သီရိ နို့ကို စို့ပြီးပြီဆိုတော့ ကျနော်လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်က သီရိ ပိပိလေးကို အရမ်းယက်ပေးချင်တာပေါ့။ သီရိကို ကုတင်ပေါ် လှဲလိုက်တယ်။ မို့ဖောင်းနေတဲ့ ပိပိက အရမ်းကို လှတယ်ဗျာ။ ကျနော် မနေနိုင်တော့ဘူး။ သီရိ ဘယ်လိုခံစားနေလဲ ကျနော် မသိချင်ဘူး။ ရတဲ့ အခွင့်အရေးကို ကျနော် လက်လွတ်မခံတော့ဘူးလေ။ ကျနော် ကုတင်အောက်ကနေကာ သီရိပေါင်လေးကို ကားကာ အပေါ်မြှောက်တင်လိုက်တယ်။ အရွတ်သေးသေးလေး ပိပိအကွဲကြောင်းက ကျနော့်ကို ယက်လှဲ့ပါလို့ ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပါ။ သီရိ ပိပိအကွဲကြောင်း အောက်ခြေမှာတော့ ကျနော့် ချိုချိုစို့ပေးမှုကြောင့် အရည်ကြည် ချောဆီလေးတွေ စိမ့်နေတယ်ဗျာ။ ကျနော်အတွက်တော့ အချစ်ရေ ချိုချိုလေးတွေပေါ့ဗျာ။ ချစ်သူရဲ့ ပိပိက ထွက်တဲ့အရည်ကြည် ချိုချိုလေးကို ယက်လိုက်တယ်။ “ပလပ်..ပလပ်” “အားး အင့်ဟင့် ကို..ကိုရေ..အားး” သီရိဆီက အချစ်အသံလေး ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ကျနော်လျှာကို အပြားလိုက်လုပ်ပြီး အားရပါးရ ယက်လိုက်တယ်။ “အာ့အင့်ဟင့်ဟင့် ကိုကိုရယ် ချစ်ရူးရလိမ့်မယ်” အဲဒီအသံလေးက ကျနော့်စိတ်ကို အရမ်းဖီးဖြစ်စေတယ်။ အရွတ်သေးသေး တွန့်တွန်းလေးကိုလည်း လျှာနှင့် အပြားလိုက် ယက်လိုက်တယ်။ “အင်းးဟင်းးးဟင်းး ကိုကို အရမ်းကောင်းးတယ်ကွာ” သီရီက အိပ်ရာခင်းကို ဆွဲဆုပ်ကိုင်ပြီး တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းနေရှာတယ်။ သူ့အတွက်လည်း ဒါဟာ ပထမဆုံး အချစ်ခံရခြင်းလေ။ ပထဆုံး အထိအတွေ့ကို အရသာ ရှိနေအောင် ကျနော် စွမ်းဆောင်ပေးနေတာလေ။ တစ်ချက်တစ်ချက် ယက်လိုက်တိုင်း သီရိဗိုက်သားလေးတွေ တင်းတင်းသွားတယ်ဗျာ။ လျှာကိုဖိပြီး မြုပ်သထက်မြုပ်အောင် ဖိသိပ်လိုက်တယ်။ အပျိုစစ်လေးဖြစ်လို့ အကွဲကြောင်းက ပေါင်ကားထားပေမယ့် စေ့နေတယ်လေ။ ကျနော်အားစိုက်ရတယ်လေ။ အကွဲကြောင်းတလျှောက် အတင်းယက်ရင်း သီရိအစေ့ကလေးကို ထိအောင် ယက်လိုက်တယ်။ ပိပိက မို့ဖောင်းနေတာမို့ အစေ့ကအထဲမှာ ရောက်နေတာလေ။ အစေ့ကလေးကို လျှာနှင့် ကလော်ပြီး နိုးဆွပေးလိုက်တယ်။ ဖိသိပ်လိုက် ကလော်လိုက်မို့လို့ သီရိမှာ တဟင်းဟင်း အော်နေရပြီ။ သီရိ ပိပိကလည်း အရည်တွေ ရွဲရွဲစိုနေတာလေ။ အရည်တွေ လျှာနှင့် သိမ်းယက်ပြီး မြိုချလိုက်တယ်။

“အားး ကိုကို.. သီရိ ရင်ထဲမှာ ကတုန်ကရင်ကြီးကွာ” ကျနော်သီရိ အစေ့စုပ်လို့ရအောင် ပိပိနှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဘက် ဖြဲလိုက်ပြီး အစေ့ကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်လိုက်တယ်။ “အာ့ရှီးးရှီးး အာ့ ကိုကို” သီရီ တကိုယ်လုံး တုန်တက်လာတယ်။ သီရိ အော်ဟစ် ညည်းညူရင်း တွန့်လိမ်ကာ ပြီးသွားတယ်။ “အားး ကိုကို ထွက်ကုန်ပြီ ထွက်ကုန်ပြီ အားးးရှီးးရှီးးး” သီရိဆီက အရည်တွေ လှိမ့်ထွက်လာတယ်။ သီရီ ပြီးသွားတော့ ကျနော့်လီးက အတွင်းခံ ဘောင်ဘီထဲမှာ အရမ်းရုန်းထွက်နေပြီ။ ကျနော် ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်တော့ ကျနော့်လီးက ချက်အထိကပ်နေပြီ။ “ဟယ်.. အကြီးကြီးပါပဲလား ကိုကို” “အင်း” “သီရိ ထင်မထားဘူး ကိုကို… ကြောက်စရာကြီး” “မကြောက်ဘာနှင့် သီရိရယ်… သူလည်း သီရိကို အရမ်းချစ်တာ နာအောင် မလုပ်ပါဘူး.. သီရိကော သူ့ကို အကြင်နာ မပေးချင်ဘူးလား” “အွန်း…သီရိ ကြောက်တယ်” “လုပ်ပါကွာ သူလည်း သီရိ အကြင်နာကို တမ်းတနေပြီ” “ကြင်နာပေးချင်တာပေါ့ ကိုကိုရယ်၊ ကိုယ့်ချစ်သူရဲ့ ဥစ္စာပဲလေ” သီရိလည်းပြောရင်း ကျနော့်လီးကို ကိုင်ဆွဲပြီး စုပ်လိုက်တယ်။ ကျနော်လီးဟာ လုံးပတ် တစ်လက်မ သုံးမတ် အချင်းရှိကာ အရှည်ခြောက်လက်မ စွန်းစွန်းကလေးရှိတယ်။ ဆယ်တန်းကတည်းက အရေပြားဖြတ် နောက်လှန်ချုပ်ထားပြီး ချုပ်ရိုးနေရာမှ ဖုထစ်တွေ ထနေတယ်။ “ကိုကို ဒါကြီးဘာကြီးလဲ ကိုကို” “နောက်လှန်ချုပ်ထားတဲ့ အရာပါကွာ” “အမလေး ကြက်သီးထလိုက်တာကွာ” သီရိက ပြောလည်းပြော စုပ်လည်းစုပ်လိုက်တယ်။

သီရိက သူ့ပါးစပ်ထဲ လီးဝင်ဆန့်အောင် အားထုတ်စုပ်လိုက်တယ်။ နူးညံ့တဲ့ သီရိရဲ့ လျှာအစွမ်းကြောင့် ကျနော့်လီးက အစွမ်းကုန် တောင်လာတယ်။ အကြောကြီး ပျိုင်းပျိုင်ထပြီး သံချောင်း တစ်ချောင်းလို မာထန်လာတယ်။ သီရိခင်မျာ ကျနော့် လီးဒစ်ကြီး ငုံစုပ်ရတာ ကြာတော့ ညောင်းလာတယ်။ အပြင်ကပဲ ရေခဲမုန့်စားသလို လျှာနှင့် လီးဒစ်ကို ယက်ပေးတယ်။ စူကြားဖူးနာဝရှိသလိုပဲ လုပ်ပေးရှာတယ်။ “သဲ အပေါက်ကလေးကို လျှာလေးနှင့် ထိုးပေး” “အင်းး အင်းးး” လီးကို ယက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြရှာတယ်။ ပြီးတော့ လီးအဝလေးကို လျှာနှင့် ထိုးပေးရင်း “ဒီလိုလား ကိုကို” “အင်း ကောင်းလိုက်တာ သီရိရယ်” “ကိုကိုကသာ ကောင်းနေ သီရိမှာတော့ အာတွေညောင်းလှပြီ” “အင်းပါ သီရီရယ်.. ကိုကို လိုးပါရစေတော့” “ကိုကို သဘောပါ ကိုကို” “ကဲ ခုနတုန်းကအတိုင်းလေးနေ၊ ကိုကို ကုတင်အောက်ကနေပြီး လုပ်မယ်” သီရိလည်း ကုတင်အောက်ခြေ ဆင်းထိုင်ရင်း နောက်သို့ လှဲချလိုက်တယ်။ ပုံစကတော့ ကျနော့်အကြိုက် ကုတင်ကန့်လန်ဖြတ် အိပ်တဲ့ပုံပါ။ ဒီလိုးနည်းက အရမ်း အားရစရာ ကောင်းတယ်။ သီရိ ခြေနှစ်ဘက် မိုးပေါ်ထောင်လိုက်တော့ သီရိအဖုတ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်က ပြူးပြီး ထွက်လာတယ်။

ကျနော်လည်း လီးကို လက်တဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး လီးဒစ်မြုပ်ရုံ အကွဲကြောင်းတလျှောက် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်လိုက်တော့။ “အာ့.. အင်းးဟင်းးး ကိုကို” သီရိရဲ့ အသံလေးက တုန်တုန်ရီရီလေး ထွက်လာတယ်။ ကျနော်လည်း ပိပိအပေါက်ထဲ လီးကို ဖိနှိပ်ပြီး သွင်းလိုက်တယ်။ လီးဒစ်က ဝင်သွားတာ သီရီရဲ့ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေပါ လိပ်ဝင်သွားသလို မြင်ရတယ်။ ”ပြွတ်..ပလွတ်” ဆိုတဲ့ အသံနှင့်အတူ “အားး ကိုကို… အား ကျွတ်ကျွတ်” သီရိရဲ့ အလန့်တကြား အော်သံနှင့်အတူ လက်ကတွန်းထုတ်တယ်။ လီးက သုံးလက်မခန့် သီရိ အဖုတ်ထဲကို တင်းကြပ်စွာ ဝင်သွားတယ်။ “ဗျစ်..ဗျစ်” အသံနှင့်အတူ “အားးလားးလား ကိုကို ဖြေးဖြေး‌လုပ်ပါ” “အင်း…..ပါ သီရိရယ်” ကျနော်လည်း သီရိ သက်သာအောင် နို့ကို ကုန်း၍ စို့လိုက်တယ်။ နို့ကို ဘယ်ရော ညာရော အပြန်အလှန် ဘက်ညီအောင့် စို့ရင်း လျှာဖျားလေးနှင့် ယက်လိုက်တယ်။ ကုန်းစို့ရင်းပင် သီရိ ပုခုံးအောက် လက်လျှိုပြီး လက်ကို ပက်လက်ထားကာ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။ သီရိကတော့ အဖုတ်မှာ လီးဝင်ရင်း နို့စို့ခံရတဲ့အတွက် နာနေရာက သက်သာလာတယ်။ ကျနော်လည်း လီးကို အဆုံးထိ မသွင်းပဲ ဒစ်ကြီးနှင့် အစေ့ကို ပွတ်ဆွဲပေးပြီး တဖြေးဖြေး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်လိုက်ရာ “အင့်..ဟင့်..ဟင့်…ရပြီ ကိုကို” ကျနော် နောက်ထပ် နှစ်လက်မခန့် ထပ်သွင်းလိုက်တယ်။ “ဗြိ..ဗြိ..ဖောက်” “အားးကိုကို… အားးနာလိုက်တာ ကိုကိုရယ်” ကျနော့်လီးက အမှေးပါး ထိုးခွဲပစ်လိုက်တာလေ။ ဒစ်ကားကြီးဆိုတော့ အမှေးကွဲပြီပေါ့ဗျာ။

“ခဏလေးပါ သီရီရယ်၊ အပျိုစစ် အမှေးပါး ပေါက်သွားလို့ပါ” “အင်း..သီရိသိတယ် ကိုကို အဲလိုနာမှာစိုးလို့ ကိုကိုကို သီရိမပေးခဲ့တာ” “အခုကော ဘာလို့ပေးလဲဟင်” “ကိုကို့ကို အရမ်းချစ်လို့” ကျနော်ထပ်ပြီး မသွင်းရဲသေးဘူး။ တင်းကျပ်လာတဲ့ အဖုတ်ညှစ်အားကို ကျနော်ခံစားရပြီ။ နောက်ဝင်လာမယ့် လီးအတွက် ကြောက်လန့်ပြီး ညှစ်လေသလား ကောင်းလွန်းလို့ ညှစ်လေသလားတော့ မသိတော့ဘူး။ ခဏလေးရပ်ကာ နို့ကို ကုန်းစို့လိုက်တယ်။ ခဏတာ ဝေဒနာလေး ခံစားပြီး နောက်မှာတော့ “ရပြီ ကိုကို သီရိ ခံနိုင်ပြီ” သီရိ ခံနိုင်ပြီဆိုမှ ကျနော် ကျန်ရှိတဲ့ လီးကို သွင်းလိုက်တယ်။ ကျနော့် ဆီးခုံနှင့် သီရိ ဆီးခုံ ကပ်သွားတဲ့အထိ ဖိကပ်လိုက်တယ်။ ဂေါ်လီသီးလို ချုပ်ရိုးက ဘုတွေက သီရိ အဖုတ်နံရံတလျှောက် ပွတ်ဆွဲလို့နေတယ်။ “အာ့..ကိုကိုရယ်…အာ့… သားအိမ်များ ထိလေသလား ကိုကို အထဲက အောင့်သွားတယ်” “မထိပါဘူး သီရိရယ်… အစမို့ပါကွာ.. ကိုကို ဆက်လိုးတော့မယ်နော်” “အင်းလိုးလေ ကိုကို” ကျနော်လည်း လီးကို တစ်လက်မခန့် ချန်ပြီး အသွင်းအထုတ် မှန်မှန်နဲ့ အသားကျလေး ကျင့်လိုးလိုက်တယ်။ “ဗျစ်..ဗျစ် ဗျစ်..ဘွတ်..ဖတ်..ဖတ်” “အာ့အင့်..ဟင်းးးဟင်းး” သီရိကတော့ မျက်လုံးလေး စုံမှိတ်ပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ကာ ညည်းတွားနေတယ်။

“အာ့..ရှီးးရှီး မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါ ကိုကို” ထိန်းပြီး လိုးနေတဲ့ ကျနော် ဝမ်းသာသွားပြီး မြန်မြန်လေး လိုးလိုက်တယ်။ ကျနော်ရဲ့ ဆောင်ချက်မှာ သီရိ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေ လိပ်ဝင်သွားမတတ် ဖြစ်သလို ပြန်ထုတ်ချိန်မှာလည်း အုံလိုက်ကြွတက်လာသလို လီးဒစ်ကြီးက ဆွဲယူလာတယ်။ လီးဝင်ချက် တဗျိဗျိ တဇွပ်ဇွပ် မြည်နေသလို ဆီးခုံချင်းထိသံက တဖန်းဖန်း မြည်နေပြီ။ သီရိရဲ့ အော်ညည်းသံလည်း ပိုကျယ်လာတယ်။ “အားးရှီးးရှီးး ကိုကိုရယ်.. အာား” “သီရိ ကောင်းရဲ့လား” “အား အရမ်းကောင်းတယ် ကိုကို.. အား.. ရှီး… ကြမ်းကြမ်းလေး လုပ်ပါ ကိုကို… သီရိ ပြီးချင်နေပြီ” ကျနော့် ချစ်သူလေး နာမှာစိုးလို့ ကြမ်းကြမ်း မလုပ်ခဲ့တာ။ ချစ်သူသာ တောင်းဆိုလို့ကတော့ ကုတင်ကျိုးပါစေဆိုတဲ့ ကျနော် သီရိပုခုံးကို ဆွဲကိုင်ပြီး ကြမ်းလိုက်တယ်။ သီရိကလည်း ကျနော့်ခါးကို ဆွဲပြီး အောက်ကပင့်လာတယ်။

သီရိရဲ့ လက်သည်းချွန်တွေလည်း ကျနော့် အသားကို စူးနစ်ဝင်လာတယ်။ အဲလိုဖြစ်လေ စိတ်ကြွလေဖြစ်ပြီး တဘိုင်းဘိုင်း တဒိုင်းဒိုင်း မြည်အောင် လိုးလိုက်တယ်။ “ဖန်းးဖန်းးဖန်း..ဗျိ.ဗြိ..ဘွတ်.ဖန်းးးဖန်း” အား..ကိုကို သီရီပြီးပြီ အားးး” သီရိက အကြောဆွဲသလို တစ်ချက် နှစ်ချက်ခန့် တွန့်ကာ ငြိမ်သွားပေမယ့် ကျနော်ကတော့ မပြီးသေးဘူး လိုးလို့ ကောင်းဆဲ။ သီရိ ပြီးသွားတော့ အရည်တွေ ထွက်လာတာကြောင့် သီရိအဖုတ်က အမြှုပ်တွေပါ ထလာတယ်။ လိုးရတာလည်း အရမ်းကောင်းလာတယ်။ နောက်ထက် ငါးမိနစ်ခန့် ဆက်လိုးတော့ ကျနော့်သုတ်တွေ သီရိအဖုတ်ထဲ ပန်းထည့်လိုက်ပေမယ့် ကျနော်လီးက နည်းနည်းမှ မညိုးသေးပါဘူး။ “အား ကိုကို ခဏလောက် နားပါအုံး ကိုကိုရယ် သီရိ အဖုတ် နာလှပြီ” ကျနော့် အချစ်လေး သီရိကို သနားလို့သာ ခဏရပ်ပေးလိုက်တယ်။ လီကတော့ တောင်နေဆဲလေ။ ခဏတာ ရပ်ပေးလိုက်တော့ “အာ.. ကိုကို ပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား” ကျနော့ရဲ့ တောင်နေဆဲ လီးကိုကြည့်ပြီး သီရိက ပြောလာတယ်။ “သီရိအမြင်ပဲလေ ကိုကို မပြီးသေးဘူးကွာ” “အာ သီရိတော့ ခဏနားချင်တယ် ကိုကို” “နား..လေ အချစ်.. ဒါပေမယ့် ကိုကို မပြီးသေးဘူး‌နော်” “အင်းပါ သီရီ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ချင်တယ်” “လာလေ ကိုကို လုပ်ပေးမယ်” ကျနော် ရေချိုးခန်းဘက်ကို သီရိလက်ဆွဲရင်း ခေါ်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ဆက်ရန်……….

Author: onlinenews